Hoogsensitiviteit

Huilend laat ik mijn zoon achter in de klas. Voor de derde keer deze week. En ‘s avonds voor het slapen gaan roept hij me nog minstens 4 keer op z’n kamer om te praten over juf. Want de juf heeft suikerziekte. Ze is de afgelopen maanden een paar keer flauwgevallen voor de klas en dat heeft heel veel indruk gemaakt op hem.

“Ze ging heel langzaam praten en gaf geen antwoord meer op onze vragen. En toen keek ze zo (zijn ogen vallen dicht) en ineens viel ze op de grond.” Ik denk dat hij dit verhaal wel 100 keer verteld heeft. De juf draagt inmiddels een insulinepompje, ze heeft er heel veel met mijn zoon over gepraat en ze heeft zelfs een privéspreekbeurt over diabetes voor hem gehouden na schooltijd. Maar niets van dit alles hielp.

“Niemand anders in de klas heeft er last van gehad, het zal zijn gevoeligheid wel zijn.” zei de juf. Ja, onze zoon is gevoelig, heel gevoelig. Dat horen we al jaren en in elk rapport komt het terug. Hij werd geboren met grote bezorgde bruine ogen. Hij ging huilen van elke vreemde die in z’n buurt kwam. De crèche vond hij niks, op school kon hij moeilijk wennen en spelen bij andere kinderen durft hij pas sinds groep 3. Wij zijn niet anders gewend. Soms is het ingewikkeld, maar zijn hoogsensitiviteit heeft ook heel veel mooie kanten. Hij kan zijn gevoel heel goed uiten, het is een open boek. En hij is heel lief, slim en sociaal.

Ik schrok me daarom rot toen ik met hem (in mijn ogen voor de zoveelste keer) de mooie kanten van hoogsensitiviteit besprak. Hij vond het maar stom, hij dacht dat het vooral heel onhandig en vervelend was om zo gevoelig te zijn. Die conclusie had hij in groep 3 al getrokken. Dus probeert hij zich aan te passen, meer te zijn zoals de rest. Terwijl hoogsensitiviteit juist zo’n bijzondere eigenschap is. En deze tijd juist vraagt om wat meer empathie.

* Heb je ook een hoogsensitief kind en loop je soms tegen dingen aan? Kom langs!